رفتن به نوشته‌ها

ایذه، شهرستانی فراموش شده؛ محرومیت و کمبود خدمات پزشکی جان نوعروس ۲۵ ساله را گرفت


یک زن جوان به نام «هاجر احمدی»، ۲۵ ساله، از اهالی روستای «اردوت»، از توابع بخش «سوسن» در شهرستان ایذه، به‌دلیل نبود امکانات پزشکی و محرومیت‌های زیرساختی روستا، ۲۹بهمن۱۴۰۳ جان خود را از دست داد.

یک منبع مطلع در‌این‌باره گفته است که این زن جوان که به‌تازگی نامزد کرده بود و جشن ازدواج آن‌ها قرار بود دو ماه دیگر برگزار شود، هیچ‌ بیماری زمینه‌ای و قبلی نداشته است. او می‌گوید: «حوالی ساعت ۸:۴۵ دقیقه ۲۹بهمن‌۱۴۰۳، هاجر از ناحیه شکم احساس درد می‌کند، بعد از چند دقیقه این درد با حالت تهوع و استفراغ شدت می‌گیرد. به‌دلیل نبودن خط تلفن در این روستا و عدم آنتن‌دهی مناسب تلفن همراه، خانواده برای تماس با مرکز اورژانس ۱۱۵ دچار مشکل می‌شوند. بعد از مدتی، درنهایت موفق می‌شوند وضعیت را به نزدیک‌ترین روستا که دارای خانه و مرکز بهداشت است گزارش کنند.»


وضعیت محرومیت در روستاهای شهرستان ایذه به‌قدری بحرانی است که این روستا و روستاهای اطراف آن حتی از زیرساخت‌های مناسب جاده‌ای نیز برخوردار نیستند و عبور و مرور با خودرو نیز با مشکلات زیادی روبه‌رو است؛ این موضوع در وضعیت امدادرسانی به این زن جوان ۲۵ ساله نیز اختلال ایجاد کرد.

این منبع ادامه می‌دهد: «بعد از تماس با نزدیک‌ترین روستا به نام “تَرَشُّک” که دارای یک مرکز بهداشت کوچک است، مسوول این مرکز درمانی به نام آقای “چارتنگی” اعلام می‌کند تنها یک آمبولانس دارند و آن‌هم به‌دلیل خراب بودن کمک فنر، امکان اعزام به روستای اردوت را ندارد.
بخش بزرگی از این روستا هیچ راه و جاده استانداردی ندارد، پر از سنگ، کلوخ و در گل‌ولای است؛ به همین دلیل حتی همان یک آمبولانس از روستای دیگر هم برای امدادرسانی اعزام نشد.»

یک پل کابلی، تنها مسیر ارتباطی روستا

خانواده هاجر احمدی بعد از ناامید شدن از ارسال آمبولانس، از جوانان روستا امداد می‌طلبند. اهالی با کمک هم یک «چوب‌بست» می‌سازند و هاجری که از درد از حال رفته است را روی آن قرار می‌دهند تا با پای پیاده به مرکز بهداشت برسانند: «تنها راه عبور برای رسیدن به بخش‌ها و روستاهای دیگر،‌ یک پل چوبی و کابلی است که زمان تردد، تنها یک نفر می‌تواند از آن عبور کند، به همین دلیل امکان عبور دادن هاجر بر روی این چوب‌بست همراه با چند نفر دیگر، وجود نداشت.»


به گفته این فرد مطلع، تنها راه رسیدن به مرکز بهداشت، عبور از رودخانه کارون بود. پیاده‌روی بیش از یک ساعت و نیم تا نزدیکی آب و بعد عبور از بخشی از آب رودخانه که عمق کمتری دارد: «در نیمه شب، با نور چراغ‌قوه و گوشی‌های تلفن همراه، بیش از یک ساعت و نیم پیاده‌روی کردیم تا به نزدیکی بخشی از رودخانه کارون برسیم که عمق‌کمتری دارد و می‌توان به‌سختی از آن عبور کرد. باید منتظر می‌ماندیم تا دریچه‌های سد بسته و امکان عبور با پای پیاده فراهم شود. به هر سختی که بود، به نوبت چوب‌بست حامل هاجر را تا رسیدن به مرکز بهداشت حمل کردیم.»

اهالی روستا ساعت ۵ صبح ۳۰بهمن۱۴۰۳، با مشقت، پیاده‌روی طولانی و عبور از داخل آب رودخانه کارون به مرکز بهداشت می‌رسند، اما هاجر، زن جوان ۲۵ ساله زنده نمانده بود. این موضوع در دست‌نوشته گواهی فوت این زن ۲۵ ساله توسط دکتر نیز تایید شده است.

پیکر هاجر، چهارشنبه ۱اسفند۱۴۰۳، در روستای «سراک سفلی» به خاک سپرده شده است.

مرگ دو شهروند در کمتر از چهار روز در روستای اردوت

مرگ تاسف‌بار این نوعروس جوان در روستای اردوت در بخش سوسن، در حالی رخ داده که سه روز قبل از این حادثه در روز ۲۶بهمن۱۴۰۳ نیز،‌ پدر یک خانواده در این روستا به نام «بهمن کی‌شمس»، به‌دلیل عارضه قلبی جان خود را از دست داده است.
روستای اردوت با ۳۶ خانوار، از داشتن ابتدایی‌ترین امکانات بی‌بهره است. 

علاوه‌بر نبودن مرکز بهداشت در این روستا و روستاهای اطراف، عدم وجود زیرساخت‌های جاده‌ای و راه‌های ارتباطی با مرکز شهرستان و روستاهای دیگر، نبود مدرسه، کلاس درس، فقدان آب آشامیدنی سالم،‌ کمبود روشنایی کافی، نبود امکانات امداد و نجات باتوجه به نزدیک بودن به رودخانه کارون و …، از دیگر معضلات و محرومیت‌های این روستاها است.

تناقض اولویت‌ها: دلاریی که برای نیابتی‌ها هزینه می‌شود

مرگ هاجر ۲۵ ساله و مشکلات بحرانی امدادرسانی، نه‌تنها نمونه‌ای دلخراش از کم‌توجهی به نیازهای اساسی مردم ایران است، بلکه به‌وضوح نشان‌دهنده تناقضی آشکار در اولویت‌های حکومتی است. 

در‌حالی‌که جمهوری اسلامی میلیاردها دلار از منابع کشور را برای ساخت بیمارستان‌های پیشرفته و پروژه‌های عمرانی در عراق، سوریه و لبنان و ساخت تونل‌های زیرزمینی برای گروه تروریستی «حماس» و اهداف‌ آن‌ها هزینه کرده است، مردم در ایران از ابتدایی‌ترین امکانات درمانی و زیرساختی بی‌بهره‌اند. 

حکومتی که سرمایه‌های کشور را برای تسهیل زیارت‌های اربعین، ساخت و بهبود جاده‌های منتهی به کربلا و نجف، تجهیز بیمارستان‌های این کشور، برپایی بیمارستان‌‌های صحرایی، اعزام کادر درمان و … هزینه می‌کند، به‌روشنی چشم بر روی رنج و از دست رفتن جان شهروندان خود بسته است.

Published inعمومی

اولین باشید که نظر می دهید

خارج شدن از نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *